Oferta

Podstawowe badanie oceniające liczbę i parametry krwinek czerwonych, białych oraz płytek krwi. Pomaga wykryć niedokrwistość, infekcje, stany zapalne i zaburzenia krzepnięcia.

Oznaczenie liczby trombocytów odpowiedzialnych za prawidłowe krzepnięcie krwi. Wspiera ocenę skłonności do krwawień lub zakrzepicy.

Ocena liczby młodych krwinek czerwonych, która odzwierciedla aktywność szpiku kostnego. Badanie pomocne w diagnostyce niedokrwistości i monitorowaniu jej leczenia.

Badanie ocenia zapasy żelaza w organizmie i jest pomocne w diagnostyce niedoborów oraz anemii. Wynik ferrytyny warto interpretować razem z morfologią i innymi parametrami gospodarki żelazowej.

Całkowita zdolność wiązania żelaza. Badanie pomocne w ocenie gospodarki żelazowej oraz różnicowaniu przyczyn niedokrwistości.

Białko transportujące żelazo we krwi. Oznaczenie wspiera diagnostykę niedoboru żelaza, stanów zapalnych i zaburzeń odżywienia.

Oznaczenie stężenia żelaza krążącego we krwi, kluczowego dla transportu tlenu. Niski wynik może wskazywać na niedobory dietetyczne lub przewlekłą utratę krwi.

Główne białko osocza odpowiedzialne za utrzymanie ciśnienia onkotycznego. Poziom odzwierciedla stan odżywienia oraz funkcję wątroby i nerek.

Enzym wątrobowy (ALT), którego podwyższony poziom może wskazywać na uszkodzenie lub stan zapalny wątroby. Jedno z podstawowych badań kontrolujących jej pracę.

Enzym (AST) obecny w wątrobie, mięśniach i sercu. Oznaczany łącznie z ALAT w diagnostyce uszkodzeń wątroby i mięśni.

Enzym uczestniczący w trawieniu węglowodanów. Badanie pomocne w diagnostyce chorób trzustki oraz niektórych zaburzeń przewodu pokarmowego.

Parametr oceniający przemiany białkowe i funkcję nerek. Wynik interpretuje się w kontekście nawodnienia, diety oraz innych badań nerkowych.

Suma albumin i globulin we krwi. Badanie wspiera ocenę stanu odżywienia, pracy wątroby oraz niektórych chorób układu odpornościowego.

Produkt rozpadu hemoglobiny wydalany przez wątrobę. Podwyższone stężenie może prowadzić do żółtaczki.

Frakcja bilirubiny przetworzonej przez wątrobę. Pomaga różnicować przyczyny żółtaczki i schorzeń dróg żółciowych.

Enzym wytwarzany głównie w wątrobie. Badanie pomaga ocenić wydolność syntetyczną wątroby i bywa stosowane w diagnostyce zatruć wybranymi substancjami.

Enzym wytwarzany głównie w wątrobie i kościach. Oznaczenie pomocne w diagnostyce chorób wątroby, dróg żółciowych oraz schorzeń kostnych.

Pierwiastek ważny dla kości, zębów, mięśni i gospodarki energetycznej organizmu. Wynik pomaga ocenić metabolizm mineralny oraz funkcję nerek.

Podstawowe badanie oceniające poziom cukru we krwi. Wykorzystywane w diagnostyce i monitorowaniu cukrzycy oraz zaburzeń gospodarki węglowodanowej.

Enzym wrażliwy na uszkodzenia dróg żółciowych i nadużywanie alkoholu. Wspiera ocenę stanu wątroby i diagnostykę cholestazy.

Aminokwas, którego podwyższony poziom może wiązać się z większym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych. Wynik bywa interpretowany razem z poziomem witamin z grupy B.

Hormon regulujący poziom glukozy we krwi. Badanie pomocne w ocenie insulinooporności oraz zaburzeń gospodarki węglowodanowej.

Jedna z podstawowych frakcji lipidów we krwi. Podwyższony poziom może zwiększać ryzyko chorób sercowo-naczyniowych i zaburzeń metabolicznych.

Enzym obecny głównie w mięśniach szkieletowych i sercu. Podwyższony poziom pojawia się po urazach mięśni, intensywnym wysiłku lub zawale serca.

Podstawowy parametr oceny funkcji nerek. Na jej podstawie wylicza się wskaźnik przesączania kłębuszkowego (eGFR).

Końcowy produkt metabolizmu puryn. Podwyższone stężenie może sprzyjać dnie moczanowej i kamicy nerkowej.

Enzym trzustkowy biorący udział w trawieniu tłuszczów. Badanie pomocne w diagnostyce chorób trzustki, szczególnie ostrego zapalenia trzustki.

Produkt przemiany białek wydalany przez nerki. Wynik interpretuje się w kontekście nawodnienia, diety i funkcji nerek.

Marker stanu zapalnego w organizmie. Badanie pomaga ocenić nasilenie infekcji, stanów zapalnych oraz monitorować skuteczność leczenia.

Czuły marker stanu zapalnego, przydatny również w ocenie ryzyka sercowo-naczyniowego. Wynik należy interpretować w kontekście objawów i innych badań.

Parametr odzwierciedlający własną produkcję insuliny przez trzustkę. Pomaga różnicować typy cukrzycy i ocenić funkcję komórek beta.

Tzw. „dobry cholesterol”, który pomaga chronić naczynia krwionośne przed miażdżycą. Niski poziom HDL zwiększa ryzyko chorób sercowo-naczyniowych.

Tzw. „zły cholesterol”, którego podwyższony poziom sprzyja rozwojowi miażdżycy. Badanie jest ważne w ocenie ryzyka sercowo-naczyniowego.

Oznaczenie całkowitego stężenia cholesterolu we krwi. Dla pełnej oceny ryzyka sercowo-naczyniowego zaleca się wykonanie całego lipidogramu.

Hemoglobina glikowana, odzwierciedlająca średni poziom glukozy z ostatnich 2–3 miesięcy. Istotny parametr w rozpoznawaniu i monitorowaniu cukrzycy.

Kompleksowa ocena cholesterolu całkowitego, LDL, HDL i trójglicerydów. Podstawowe badanie w profilaktyce miażdżycy i chorób sercowo-naczyniowych.

Niezależny, genetycznie uwarunkowany czynnik ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Warto oznaczyć raz w życiu, szczególnie przy rodzinnym obciążeniu miażdżycą.

Test obciążenia glukozą (OGTT), oceniający odpowiedź organizmu na cukier. Kluczowy w diagnostyce cukrzycy oraz cukrzycy ciążowej.

Badanie dynamiki wydzielania insuliny po obciążeniu glukozą. Pomaga wykryć insulinooporność i wczesne zaburzenia metabolizmu węglowodanów.

Połączone badanie odpowiedzi organizmu na obciążenie glukozą oraz dynamiki wydzielania insuliny. Pakiet pomocny w diagnostyce insulinooporności i zaburzeń metabolizmu węglowodanów.

Marker obciążenia serca wykorzystywany w diagnostyce niewydolności serca. Wynik interpretuje się zawsze łącznie z objawami klinicznymi i badaniami obrazowymi.

Badanie przeciwciał przeciwjądrowych wykorzystywane w diagnostyce chorób autoimmunologicznych, takich jak toczeń, twardzina czy zespół Sjögrena.

Rozszerzona diagnostyka przeciwciał ANA stosowana w chorobach reumatologicznych i autoimmunologicznych. Pomaga doprecyzować rodzaj rozpoznawanej choroby.

Panel przeciwciał autoimmunologicznych wspierający diagnostykę chorób tkanki łącznej i schorzeń reumatologicznych.

Przeciwciała o wysokiej swoistości dla reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS). Pozwalają rozpoznać chorobę we wczesnej fazie.

Przeciwciała przeciwko peroksydazie tarczycowej. Ich obecność może świadczyć o autoimmunologicznym zapaleniu tarczycy (choroba Hashimoto).

Przeciwciała przeciwko tyreoglobulinie. Oznaczane w diagnostyce chorób autoimmunologicznych tarczycy, najczęściej razem z anty-TPO.

Oznaczenie przeciwciał antystreptolizynowych, pomocne w diagnostyce powikłań po zakażeniach paciorkowcowych.

Czynnik reumatoidalny wykorzystywany w diagnostyce reumatoidalnego zapalenia stawów i innych chorób autoimmunologicznych.

Przeciwciała przeciwko receptorom TSH – marker choroby Gravesa-Basedowa. Istotne w różnicowaniu przyczyn nadczynności tarczycy.

Przeciwciała przeciw cytoplazmie neutrofilów. Badanie stosowane w diagnostyce wybranych zapaleń naczyń i chorób autoimmunologicznych.

Przeciwciała przeciw komórkom wysp trzustkowych. Badanie wspiera diagnostykę autoimmunologicznej cukrzycy typu 1 i ocenę procesu autoimmunologicznego.

Przeciwciała przeciw mięśniom gładkim. Badanie jest wykorzystywane m.in. w diagnostyce autoimmunologicznych chorób wątroby.

Przeciwciała wykorzystywane w diagnostyce celiakii. Klasa IgA jest szczególnie przydatna przy podejrzeniu nietolerancji glutenu i choroby trzewnej.

Przeciwciała stosowane w diagnostyce celiakii, szczególnie jako uzupełnienie oceny serologicznej. Wynik należy interpretować razem z objawami i innymi badaniami.

Przeciwciała oceniane przy podejrzeniu zespołu antyfosfolipidowego. Mogą mieć znaczenie w diagnostyce zakrzepicy i niektórych powikłań ciążowych.

Przeciwciała oceniane przy podejrzeniu zespołu antyfosfolipidowego. Wynik pomaga w diagnostyce zaburzeń krzepnięcia o podłożu autoimmunologicznym.

Przeciwciała przeciw komórkom okładzinowym żołądka. Badanie pomocne w diagnostyce autoimmunologicznego zapalenia żołądka i niedokrwistości z niedoboru B12.

Przeciwciała mitochondrialne typu M2. Badanie wykorzystywane głównie w diagnostyce pierwotnego zapalenia dróg żółciowych.

Rozszerzony panel przeciwciał wspierający diagnostykę autoimmunologicznych chorób wątroby. Obejmuje m.in. ANA, ASMA, AMA i LKM.

Alfa-fetoproteina – marker wspomagający diagnostykę raka wątroby oraz niektórych nowotworów jąder i jajnika. Nie zastępuje badań obrazowych ani konsultacji onkologicznej.

Marker wykorzystywany w diagnostyce i monitorowaniu raka jajnika. Wynik wymaga zawsze interpretacji lekarskiej – może być podwyższony także w stanach łagodnych.

Marker stosowany głównie w monitorowaniu leczenia raka piersi. Nie jest badaniem przesiewowym – interpretację prowadzi onkolog.

Marker pomocny w diagnostyce i monitorowaniu raka trzustki oraz dróg żółciowych. Wymaga interpretacji w kontekście klinicznym i obrazowym.

Marker wykorzystywany w diagnostyce i monitorowaniu raka żołądka. Stanowi badanie uzupełniające do gastroskopii i innych metod diagnostycznych.

Antygen karcyno-embrionalny – niespecyficzny marker wykorzystywany głównie przy raku jelita grubego, płuc i piersi. Jego głównym zastosowaniem jest monitorowanie leczenia.

Białko o podwyższonej ekspresji w raku jajnika. Oznaczane razem z CA-125 zwiększa dokładność oceny ryzyka złośliwości zmian w jajnikach.

Algorytm łączący wyniki CA-125 i HE4 z uwzględnieniem statusu menopauzalnego. Pomocny w ocenie ryzyka złośliwego charakteru zmian w przydatkach.

Marker pomocniczy w diagnostyce i monitorowaniu niedrobnokomórkowego raka płuca. Wynik analizuje się wraz z obrazem klinicznym i radiologicznym.

Marker stosowany w diagnostyce drobnokomórkowego raka płuca oraz guzów neuroendokrynnych. Interpretacja wyniku wymaga pełnego obrazu klinicznego.

Białko oznaczane przy monitorowaniu czerniaka złośliwego. Wykorzystywane głównie po rozpoznaniu choroby oraz w trakcie jej leczenia.

Marker raka płaskonabłonkowego szyjki macicy, krtani, przełyku i płuc. Stosowany pomocniczo w diagnostyce i monitorowaniu leczenia.

Marker aktywności proliferacyjnej komórek nowotworowych, wykorzystywany uzupełniająco w monitorowaniu leczenia niektórych nowotworów litych.

Antygen specyficzny dla prostaty – podstawowe badanie w profilaktyce chorób gruczołu krokowego. Wynik zawsze wymaga interpretacji w kontekście wieku, objawów i konsultacji lekarskiej.

Frakcja wolna PSA oznaczana najczęściej razem z PSA całkowitym. Ich stosunek pomaga różnicować łagodny przerost prostaty od zmian wymagających dalszej diagnostyki.

Przeciwciała IgG wytwarzane w późniejszej fazie zakażenia krętkami Borrelia. Pomocne w diagnostyce przebytej lub przewlekłej boreliozy.

Przeciwciała IgM wczesnej fazy zakażenia. Mogą pojawić się po ukąszeniu przez zakażonego kleszcza i wskazywać na świeże zakażenie boreliozą.

Test potwierdzający dla wyników dodatnich lub wątpliwych w badaniu ELISA IgG. Znacząco zwiększa pewność rozpoznania boreliozy.

Test potwierdzający IgM w diagnostyce boreliozy, wykonywany po dodatnim wyniku badania ELISA IgM. Istotny dla postawienia ostatecznej diagnozy.

Oznaczenie przeciwciał przeciwko pierwotniakowi Giardia, wywołującemu lambliozę. Pomocne przy przewlekłych dolegliwościach żołądkowo-jelitowych o niejasnej przyczynie.

Badanie w kierunku glistnicy wywoływanej przez Ascaris lumbricoides. Zalecane przy objawach alergicznych, pokarmowych i eozynofilii o niewyjaśnionej przyczynie.

Przeciwciała IgG wskazujące na przebyte zakażenie wirusem CMV. Ich obecność świadczy o wcześniejszym kontakcie z wirusem i zwykle odporności.

Przeciwciała IgM wskazujące na świeże zakażenie wirusem CMV. Szczególnie istotne u kobiet w ciąży i osób z obniżoną odpornością.

Przeciwciała IgG przeciwko wirusowi Epsteina-Barr (mononukleoza). Wskazują na przebyte zakażenie i wytworzoną odporność.

Przeciwciała IgM typowe dla ostrej fazy zakażenia wirusem EBV. Wspierają rozpoznanie mononukleozy zakaźnej.

Ocena odporności i wcześniejszego kontaktu z wirusem WZW typu A. Pozwala również ocenić skuteczność szczepienia.

Marker świeżego zakażenia wirusem WZW typu A (żółtaczki pokarmowej). Istotny w diagnostyce ostrego zapalenia wątroby.

Przeciwciała przeciwko antygenowi rdzeniowemu HBV. Wskaźnik wcześniejszego kontaktu z wirusem WZW typu B.

Badanie odporności na WZW typu B po przebytym zakażeniu lub szczepieniu. Wynik pozwala ocenić, czy organizm jest chroniony przed wirusem.

Podstawowe badanie przesiewowe w kierunku aktywnego zakażenia WZW typu B. Często wykonywane przed zabiegami medycznymi i w czasie ciąży.

Badanie przesiewowe w kierunku WZW typu C. Wynik dodatni wymaga dalszej diagnostyki i konsultacji ze specjalistą chorób zakaźnych.

Przeciwciała IgA przeciwko pałeczce krztuśca (Bordetella pertussis). Pomocne przy przewlekłym, napadowym kaszlu.

Przeciwciała IgG wskazujące na kontakt z pałeczką krztuśca lub odporność poszczepienną. Pomagają w diagnostyce przewlekłego kaszlu u dorosłych.

Przeciwciała IgA wskazujące na niedawne zakażenie atypowym drobnoustrojem wywołującym infekcje dróg oddechowych.

Przeciwciała IgG świadczące o wcześniejszym zakażeniu Mycoplasma pneumoniae. Wspierają diagnostykę atypowego zapalenia płuc.

Przeciwciała IgM, które mogą pojawić się w ostrej fazie zakażenia. Pomocne w diagnostyce atypowych infekcji oddechowych.

Ocena odporności na wirus odry po przebytym zakażeniu lub szczepieniu. Badanie pomocne przy weryfikacji stanu zaszczepienia.

Przeciwciała IgM wskazujące na aktywną infekcję wirusem odry. Istotne zwłaszcza przy wysypce i objawach infekcji wirusowej.

Przeciwciała IgG potwierdzające odporność na wirus różyczki. Szczególnie ważne badanie dla kobiet planujących ciążę.

Przeciwciała IgM świadczące o aktywnej infekcji wirusem różyczki. Kluczowe do wykluczenia zakażenia u kobiet w ciąży.

Przeciwciała IgG wskazujące na przebyty kontakt z Toxoplasma gondii. Badanie istotne dla kobiet planujących ciążę i ciężarnych.

Przeciwciała IgM wskazujące na świeże zakażenie Toxoplasma gondii. Kluczowe u kobiet w ciąży ze względu na ryzyko dla płodu.

Badanie przesiewowe w kierunku kiły, wykrywające przeciwciała związane z zakażeniem Treponema pallidum. Wynik dodatni wymaga potwierdzenia testem weryfikacyjnym.

Badanie potwierdzające w kierunku kiły, wykonywane przy podejrzeniu zakażenia lub po dodatnim wyniku testu przesiewowego. Pomaga zweryfikować rozpoznanie serologiczne.

Oznaczenie mediatora reakcji alergicznych i zapalnych. Pomocne w diagnostyce mastocytozy i wybranych zaburzeń metabolicznych.

Ocena poziomu przeciwciał klasy IgA, odpowiedzialnych głównie za odporność śluzówkową. Badanie pomocne w diagnostyce zaburzeń odporności.

Ocena głównej klasy przeciwciał odpornościowych. Pomocne w diagnostyce zaburzeń odporności i przewlekłych infekcji.

Ocena poziomu przeciwciał klasy IgM, produkowanych w odpowiedzi na świeże infekcje. Pomaga w diagnostyce ostrych zakażeń.

Oznaczenie stężenia leku przeciwpadaczkowego we krwi. Umożliwia kontrolę prawidłowego dawkowania i bezpieczeństwa terapii.

Monitorowanie poziomu leku przeciwpadaczkowego we krwi. Badanie kontrolne u pacjentów leczonych walproinianem.

Białko transportujące miedź we krwi. Badanie istotne w diagnostyce choroby Wilsona i zaburzeń metabolizmu miedzi.

Marker wykorzystywany w diagnostyce ciężkich zakażeń bakteryjnych i sepsy. Badanie pomaga ocenić nasilenie infekcji oraz monitorować odpowiedź organizmu na leczenie.